ซัลส์บวร์ก(Salzburg) บ้านเกิดโมซาร์ท และโรงงานเกลือ

เมืองซัลส์บวร์ก (Salzburg) ประเทศออสเตรีย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำซัลส์ซักค์ (Salzach) มีฉากหลังเป็นเทือกเขาแอลป์ จึงมีธรรมชาติและทิวทัศน์อันสวยสดงดงาม เป็นเมืองที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับสี่ของประเทศออสเตรีย  ที่นี่เต็มไปด้วยศิลปะแบบบาโรคจนได้ชื่อว่าเป็นนครหลวงแห่งศิลปะบาโรค  เป็นบ้านเกิดของคีตกวีเอกของโลก วอล์ฟกัง อมาเดอุส โมซาร์ท (Wolfgang Amadeus Mozart)  และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโก้เมื่อปี ค.ศ. 1997 อีกด้วย  เป็นเมืองชายแดนก่อนจะข้ามไปสู่แคว้นบาวาเรียของประเทศเยอรมนี 

คำว่าซาลส์ (Salz) ในภาษาเยอรมันแปลว่าเกลือ   ซัลส์บวร์กแปลตามตัวได้ว่าปราสาทเกลือ ดินแดนแถบนี้เป็นแหล่งค้าเกลือเก่าแก่มาแต่โบราณ เกลือทำหน้าที่ถนอมอาหาร ซึ่งจำเป็นอย่างยิ่งในแถบเมืองหนาว  ฉะนั้นใครมีเกลือจึงเปรียบเสมือนมีทองคำเลยทีเดียว  แถวนี้จึงมั่งคั่งร่ำรวยมาตั้งแต่อดีตยุคโรมัน ปัจจุบันยังมีโรงงานขุดเกลืออยู่ที่เขาฝั่งตรงข้าม และได้เปิดให้แก่การท่องเที่ยวด้วยที่ โรงงานเขาเกลือ Salzbergwerk

ในอดีตซัลส์บวร์กเป็นรัฐอิสระปกครองด้วยอาร์ชบิชอป (archbishop) ซึ่งเป็นตำแหน่งของพระในศาสนาคริสต์นิกายแคทอลิก (เช่นเดียวกับที่วาติกันถูกปกครองด้วยพระสันตะปาปา) จึงเป็นศูนย์กลางของศาสนาทางตอนเหนือของเทือกเขาแอลป์  มหาวิหารแห่งเมืองซาลส์บวร์ก สร้างในสมัยเรอเนซองส์ตอนปลายต่อบาโรคตอนต้น ถือเป็นโบสถ์บาโรคยุคแรกสุดเลยทีเดียว  สร้างขึ้นใหม่เพื่อแทนโบสถ์หลังเดิมที่ถูกไฟไหม้ใหญ่จนเกินซ่อมแซม  มหาวิหารหลังนี้ถูกระเบิดสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 ถล่มเสียหาย แต่ต่อมาได้รับการบูรณะให้งดงามดังเดิม  ด้านหน้าสร้างด้วยหินอ่อนซาลส์บวร์กขนาบด้วยหอคอยคู่ยอดโดม  ป้อมปราการสูงโดดเด่นบนยอดเขาเป็นฉากหลังของซาลส์บวร์กมีชื่อว่า ป้อมปราการโฮเฮนซาลส์บวร์ก (Festung Hohensalzburg) สร้างขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1077 และมีการสร้างต่อเติมมาเรื่อย ๆ จนถึงศตวรรษที่ 17 เพื่อเป็นที่พำนักของอาร์ชบิชอปผู้ครองนคร ไว้ป้องกันข้าศึกศัตรูจากความขัดแย้งระหว่างจักรพรรดิที่เป็นประมุขทางโลก กับอาร์ชบิชอปประมุขทางธรรม  เป็นสัญลักษณ์แสดงถึงพลังอำนาจทางโลก  

วอล์ฟกัง อมาเดอุส โมซาร์ท เยอรมัน(Wolfgang Amadeus Mozart) 27 มกราคม พ.ศ. 2299-5 ธันวาคม พ.ศ. 2334(ค.ศ. 1756 - 1791) เป็นนักประพันธ์ดนตรีคลาสสิกชาวออสเตรีย ที่มีชื่อเสียงก้องโลก โมซาร์ทเกิดที่เมืองซัลส์บวร์ก เขามีงานประพันธ์เพลง 700 ชิ้นรวมทั้งโอเปร่า (ดนตรีซึ่งมีเนื้อเรื่อง) ชื่อ ดอน โจวานนี (Don Giovanni) และ ขลุ่ยวิเศษ (Die Zauberflöte) ปัจจุบันผลงานต่าง ๆ ของเขาได้ถูกนำมาจัดจำหน่ายเป็นสื่อต่าง ๆ มากมาย

 

เขามีหูที่ยอดเยี่ยม และความจำที่แม่นยำ มีอัจฉริยภาพทางดนตรีตั้งแต่อายุเพียงสามขวบ และเริ่มประพันธ์เพลงตั้งแต่อายุ 5 ขวบ  หลังจากตระหนักถึงความสามารถของลูกชาย พ่อของโมซาร์ท เลโอโปลด์ โมซาร์ท(ค.ศ. 1719-ค.ศ. 1787) จึงพาลูกชายตระเวนแสดงไปทั่วยุโรปตั้งแต่อายุเพียง 6 ขวบ  การแสดงที่เป็นที่กล่าวถึงบ่อยที่สุดคือการแสดงต่อหน้าพระพักตร์พระนางมาเรีย เทเรซา ณ พระราชวังเชินบรุนน์  แต่ปัจจุบันซัลส์บวร์กใช้ชื่อโมซาร์ทเพื่อโปรโมตการท่องเที่ยว มีรูปปั้นโมซาร์ท จัตุรัสโมซาร์ท วิทยาลัยดนตรีโมซาร์ท แม้แต่ช็อกโกแลตก็ยังมีโลโก้โมซาร์ท

 

พิพิธภัณฑ์โมซาร์ทในเมืองซัลส์บวร์กมีอยู่สองแห่ง แห่งแรกคือพิพิธภัณฑ์โมซาร์ทิ เกบวร์ตสเฮาส์ Mozart Geburtshaus (Mozart Birthplace) คือบ้านที่โมซาร์ทเกิด  จริง ๆ ครอบครัวโมซาร์ทเช่าห้องเล็ก ๆ ชั้นสามในอาคารหลังนี้ และอยู่รวมกัน 4 คน พ่อ แม่ พี่สาว และตัวเขาเอง จนมีอายุได้ 17 ปี จึงย้ายไปอีกหลังหนึ่งที่มีพื้นที่มากกว่า  ต่อมาทางการได้ขอซื้อทั้งอาคารเพื่อจัดทำเป็นพิพิธภัณฑ์โมซาร์ท   ที่นี่มีขนาดเล็กกว่าพิพิธภัณฑ์แห่งที่สอง แต่เป็นที่รู้จักมากกว่าเพราะทำเลที่ตั้งอยู่ใจกลางเมืองเก่าบนถนน Getreidegasse 

พิพิธภัณฑ์โมซาร์ทโวนเฮาส์ Mozart Wohnhaus (Mozart Residence) อยู่ตรงหน้าจัตุรัส Makartplatz  อีกฝั่งของแม่น้ำซัลส์ซักค์  คือบ้านที่ครอบครัวโมซาร์ทย้ายมาอยู่เมื่อลูกโตขึ้น  เป็นบ้านสองชั้นมีเนื้อที่กว้างขวางกว่าเดิม  โมซาร์ทใช้ชีวิตที่นี่ เป็นเวลาถึง 7 ปี ในช่วงปี ค.ศ. 1773-1780  ภายในจัดแสดงเอกสารต้นฉบับ เครื่องดนตรี ภาพวาด เพื่อแสดงประวัติชีวิตและผลงานของท่าน

 

 

Horse Pond สระน้ำม้า สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1695 เพื่อให้เป็นที่ดื่มน้ำของม้าของอาร์ชบิชอปผู้ครองนคร 








ถนนเกทรัยเดอกาสเซอ (Getreidegasse)  เป็นย่านการค้าสำคัญของเมืองมาตั้งแต่ยุคกลาง  ปัจจุบันเป็นแหล่งช้อปปิ้งของนักท่องเที่ยว  จุดเด่นของร้านค้าบนถนนเส้นนี้คือป้ายเหล็กที่แสดงสัญลักษณ์ของร้านที่แขวน ไว้เหนือทางเข้า  แต่ละร้านจะมีรูปแบบเอกลักษณ์เฉพาะตัว

 

เหตุผลในการมีป้ายสัญลักษณ์ของแต่ละร้านก็เพราะว่าในสมัยยุคกลาง  ประชาชนส่วนใหญ่ยังไม่รู้หนังสือ  แต่ละร้านจึงทำสัญลักษณ์ของร้านเพื่อให้ลูกค้าจำได้ว่าร้านไหนเป็นร้านไหน  ปัจจุบันประชาชนอ่านออกเขียนได้ แต่ร้านค้าก็ยังคงป้ายร้านกันไว้อยู่เพื่อความกิ๊บเก๋ แม้แต่ร้านแม็กโดนัลด์ยังมีป้ายของตัวเองเลย (รูปล่างซ้าย)

ภาพซาลส์บวร์กทำจากกระเบื้องเผา